Ronsel

Fixo soar no portatil song 2 dos Blur. Encantáballe escoitar esa canción desde pequeno mentras se preparaba para sair, a súa nai non lle permitía poñela moi alta porque os veciños se queixaran varias veces do ruido.
Agora a súa nai non estaba para impedirllo, eran os altofalantes merdeiros do portatil os que lle impedían meterlle caña. Escoitábaselle mais a el aturuxar por enriba que ó Damon Albarn, e se subía mais o volume a distorsión impedía escoitar a canción.
Barbeuse con moito coidado, repasando ben cada parte da cara, e botou after-shave do que tiña Antón. Colleu tamén o fixador e puxo o pelo de punta coma o Beckham. Non podía deixar nada ó chou.
Para cando rematou de vestirse xa o resto estaban a beber na sala. Pero non quería deixar nada ó chou. Tiña que estar perfecto, nin moi posto nen pouco. Ela vivía nunha residencia de monxas, probablemente fora unha destas coitadiñas, por moito que lle devolvera a ollada con descaro. Tiña que estar tan guapo coma os seus amigos pijos pero que se notara que el non era parvo coma eles.

Sairon cedo despois de cear, querían aproveitar os prezos rebaixados de primeira hora no bar Ronsel e empezaran por alí, coma sempre. O resto foron marchando do Ronsel e Luis quedou alí só, poñendo unha desculpa calquera para quedar atrás. Quería agardar até que chegara Raquel, a rapaza que coñecera no tren e que lle podía apresentar á muller da súa vida. Ben, se cadra non era a muller da súa vida, pero alomenos quería que fora a súa muller de aquela noite.

Estaban pedindo a segunda estrella na barra cando a víu aparecer pola porta. Canda ela estaba a rapaza da biblioteca e tamén a outra rapaza. E agora que a ollaba vestida e maquillada estaba
mais boa do que pensara nun primeiro momento.