Mañá de domingo

Abriu a fiestra e deixou entrar a claridade no cuarto.
Tivo que pechar con forza os ollos, e ainda así sentía como o sangue pasaba polas súas temporas cunha esmagadora insistencia, fumm, fumm, fumm. Pero era preciso que entrara o ar limpo se non quería ver de novo o pouco que comera e o moito que bebera á noite. A súa nai tiña razón: o corpo as fai, o corpo as paga.
Prendeu a radio de camiño para a cociña, colleu unha aspirina e o cartón de leite para beber a morro e voltou ó seu cuarto. No cuarto do lado escoitaba como o seu compañeiro de piso Antón falaba en voz baixa ca rapaza que estaba con el. ¿Como dixo que se chamaba? ¿Susana? ¿ou era Xiana?
Encendiu o portatil e conectouse á rede. Non é que precisara ver moitas porcalladas para ter o carallo dereito ó erguerse pero en algo había que botar o tempo. Porque iso estaba claro, tal e coma estaba esa mañá se quería facer unha palla podía botar media mañá.
Tiña tempo.
O que lle recordou que tiña que aprender de Antón, el nunca tiña tempo os domigos, nin necesidade de facer pallas. ¿sería ese peiteado ó estilo Beckham? ¿ou ese xeito de falarlles coma se fora unha estrela do rock?
Luis, ¡se queres foder mais hai que espabilar!