Ligoteca

Entrou na biblioteca a modo, mirando ós ollos das rapazas que estaban sentadas estudando.
Estudando non, sentadas diante dos seus apuntamentos, porque erguer a ollada cando se escoita o bater da porta unha vez, e outra, e outra mais non favorece moito a concentración. Tiñan razón os que dicían que aquela era a ligoteca. A xente que quería estudar quedaba na casa ou escollía outra biblioteca con menos movemento. Aquela era para os que non querían deixar de ligar ca desculpa dos exames.
Chegando á metade da sala viuna. Estaba alí sentada nunha esquina e non se preocupaba de disimular, ollaba de frente e mantiña a mirada con descaro. Luís mirou os seus ollos un intre pero non foi quen de seguir e xirou os ollos. Ese intre foi eterno, sentíu un calambre no estomago e pensou:
-¿sigo mirando?¿baixará os ollos ela?¿gustareille?Non pode ser, mira para aí, é un canón de rapaza. Mellor...
E antes de se decatar xa estaba mirando cara outro lado.
-¿Que tería feito Antón? Seguro que el ainda estaba mirando. Non, el estará na cafetaría tomandolle algo con ela. Si, abofé, e mañá á mañá os escoitaría falando no seu cuarto.
Sentou detrás dela a un par de mesas, medio agochado tras dun rapaz gordo cunha camisola de Slayer, abriu os apuntamentos e o libro pero non lle prestou moita atención. Nin sequera estivo vixilante ó pase de modelos da porta.
Con algo de disimulo estivo vixiando á rapaza dos ollos asoballadores, e semellaba que non tiña mozo, alomenos alí non. Parecía que andaba cunha rapaza ben feitiña que estaba ó seu carón, nin reparara nela ó entrar, ainda que estaba ben boa tamén. Nin ela nin a súa amiga miraron cara onde el estaba en todo o tempo... Até o momento no que marcharón. Entón ela mirou de esguello, como se a ollada directa de antes non existira, e cando viu que el tamén a miraba, retirouna. A amiga si que o mirou ben tempo, e ó alonxarse un pouco da mesa comentoulle algo á orella e marcharon rindo as dúas cara a fora.