co alcohol dentro da cabeza

Foi un erro, foi un erro, foi un erro.
Non debín facer iso, non sei porque bebín tanto antes de sair da casa. Hai que ser ben parvo para facer o que fixen.
Aquí falando tan ricamente cunha rapaza e tento bicar á súa amiga nos beizos cando nos están presentando.
¿Por que bebería tanto? E ademais cacique, co mal que me senta á cabeza, que sempre acabo por facer ou dicir parvadas.

Un momento.

Ela non dixo nada...

A amiga non se enterou de nada.

Hai que pensar de novo a estratexia. Igual non estou indo pola rapaza que tiña que ir.
Certo que na biblioteca quedei abraiado con Iria pola súa ollada de muller fatal, pero esta rapaza, sendo menos guapa ten un algo moi atractivo. Dan gañas de darlle por todos lados ate estoupar un dos dous.

Merda, estou bébedo de todo. Se xa me poño así de saído tan cedo é porque estou bébedo.
Ou non..., é lóxico poñerse así. Estou sentado con tres rapazas e semella que o están a pasar ben comigo...

Non fagas películas, ainda non pasou nada. Pero non vou negar que a cousa vai mellor que de costume. ¡Ainda vai ter razón Antón co de barbearme e o do peiteado este doBeckham!

E a rapaza esta chámase Xiana, igual ca da outra noite de Antón. Mira que se a volve levar el hoxe e levamos a casa unha Xiana cada un... Despois podíamos intercambiar as parellas.

Está claro. Esta noite bebín xa abondo.

Presentacións no Ronsel

O Ronsel era a primeira parada da noite por excelencia, bos prezos e boa atención. Iria, Marta máis ela entraron todas dispostas a comezar con cañas unha noite que non sabían como remataría. Xiana foi directa á barra a saudar ao dono do Ronsel, era un señor arredor dos 50 e pico anos e non sabía o motivo polo que se caeran en gracia pero sempre que ían ao bar, ela remataba botando sobre unha media hora falando con el de cousas que á mañá seguinte era incapaz de lembrar con claridade pero o recordo desas parrafadas facíana botar un sorriso enorme. Hoxe non ía ser diferente doutros días e de esguello viu como Marta, seguida de Iria, ía saudar a un rapaz que estaba sentado nunha das mesas do fondo: sería o amigo co que dixera que quedara esa noite.

O dono do Ronsel, do cal descoñecía o nome, estaba hoxe especialmente falador. Preguntáballe polo curso que estaba a piques de rematar, da carreira do día seguinte de Alonso e do rara que estaba sendo esta tempada, convidábaa á segunda cervexa da noite, comentáballe que xa estiveran por alí uns compañeiros dela e das tolerías que andaba a facer seu fillo maior por Madrid. Co "Ronsel", que así lle chamaba Xiana a este home, o tempo pasaba que daba gusto e todo eran risas.

Na mesa do fondo o transcurso do tempo era algo máis lento para Luís, Marta presentáralle a Iria que o comía cos ollos e puxéranse a falar dos exames de cada un e, como corresponde cando o descoñecemento é compartido, a facer unha breve autobiografía de si mesmos. Así Luís puido saber que Iria máis Xiana estudiaban Logopedia e que a Marta coñecérana o ano anterior cando estivera na residencia das monxas. Houbo os típicos momentos de non-conversa que se podían cortar torpemente coas tesouras dun neno de preescolar e momentos nos que Luís desesperaba vendo como Xiana, a súa muller descoñecida, se agachaba detrás da cabeza de Iria e atopaba o seu reflexo nas pupilas dilatadas da rapaza.

Xiana despediuse do Ronsel coa súa cuarta caña na man e foi cara a mesa de Iria e Marta cunha cesta de manises e cunhas racións de tortilla e raxo encargadas. Ou moi borracha estaba xa ou aquel rapaz era o mesmo da biblioteca, algo ridículo con aqueles pelos punkarras que lle quedaban tan ben tanto como un barbeado a Aznar. Así que ese era o amigo de Marta...e polo visto o próximo ligue da Iria que semellaba ser víctima dunha apoplexía cada vez que o rapaz lle falaba.

Sentou e Marta fixo as presentacións e o Luís, nun momento de torpeza disimulada, rozou cos seus beizos os de Xiana ao darse os dous bicos de rigor. "Que atrevido!" e Xiana sentou ao seu carón decidida a pasar unha boa noite.

Antón

Non o enganara nin por un momento. Aquela parvada de agardar por Daniel non a tragaba nin un neno de dous anos.
Luis o que quería era agardar por algunha rapaza.
Se alomenos fixera algo de caso cando el daba consellos.
Non é que tivera por costume aconsellar á competencia, pero con Luis facía unha excepción. Tiña que notarse que levaban xuntos toda a vida. Eran veciños, estudaran xuntos toda a vida e agora compartían piso na universidade. Ademais, Luis nunca podería facerlle competencia en serio, con aquelas pintas que levaba sempre.
Era inexplicabel aquela teima que tiña Luis en vestir coma un mamarracho. Alomenos esa noite fixera caso e barbeara. Mesmo tentara peitearse igual ca el...
A ver que pasaba. Quería que tivera sorte, quería moito a Luis.

Ronsel

Fixo soar no portatil song 2 dos Blur. Encantáballe escoitar esa canción desde pequeno mentras se preparaba para sair, a súa nai non lle permitía poñela moi alta porque os veciños se queixaran varias veces do ruido.
Agora a súa nai non estaba para impedirllo, eran os altofalantes merdeiros do portatil os que lle impedían meterlle caña. Escoitábaselle mais a el aturuxar por enriba que ó Damon Albarn, e se subía mais o volume a distorsión impedía escoitar a canción.
Barbeuse con moito coidado, repasando ben cada parte da cara, e botou after-shave do que tiña Antón. Colleu tamén o fixador e puxo o pelo de punta coma o Beckham. Non podía deixar nada ó chou.
Para cando rematou de vestirse xa o resto estaban a beber na sala. Pero non quería deixar nada ó chou. Tiña que estar perfecto, nin moi posto nen pouco. Ela vivía nunha residencia de monxas, probablemente fora unha destas coitadiñas, por moito que lle devolvera a ollada con descaro. Tiña que estar tan guapo coma os seus amigos pijos pero que se notara que el non era parvo coma eles.

Sairon cedo despois de cear, querían aproveitar os prezos rebaixados de primeira hora no bar Ronsel e empezaran por alí, coma sempre. O resto foron marchando do Ronsel e Luis quedou alí só, poñendo unha desculpa calquera para quedar atrás. Quería agardar até que chegara Raquel, a rapaza que coñecera no tren e que lle podía apresentar á muller da súa vida. Ben, se cadra non era a muller da súa vida, pero alomenos quería que fora a súa muller de aquela noite.

Estaban pedindo a segunda estrella na barra cando a víu aparecer pola porta. Canda ela estaba a rapaza da biblioteca e tamén a outra rapaza. E agora que a ollaba vestida e maquillada estaba
mais boa do que pensara nun primeiro momento.

A rapaza das monxas

Ía andando con Iria cara a residencia das monxiñas e ao pouco de saír da biblioteca xa me decatara de que aquel rapaz nos ía seguindo. Meu pobre, agochábase detrás das árbores e facía como que miraba escaparates, coma un espía dos máis cativos. Iria nin conta se dera de que eramos seguidas, mais si se decatara da súa presencia cando marcharamos da biblioteca, dixo que estivera a mirar para nós todo o tempo que estivo alí.

A verdade non era un rapaz mal parecido, mais esa actitude súa non era a que máis lle conviña se quería algo porque, a que viña entón iso de seguirnos? Non andaba eu coa cabeza para moitas lerias desas cando se trataba de rapaces, eran todos calcadiños: dúas piadas mal feitas, unha conversa sobre a última frikada de turno e despois dalgunhas cañas, e vendo que non había algo mellor, deixábame caer pola súa cama porque nunca estaba de máis darse un respiro na dura laboura que supoñía o estudiar. Ai, se as monxas soubesen.

Para o ano agardaba xa non estar máis naquela residencia nin en ningunha outra: ser sometida a horarios era algo insoportable e iso de ter tanto control encima algo aínda peor. Eu máis Iria xa andabam pensando en alugar piso para o próximo curso e montar un montón de festas. Ademais diso eu tamén pensaba en poder disfrutar da miña cama e en vez de ir pasar a noite a casa dalgún rapaz, que viñese el á miña. Anque iso de espertar pola mañá e recoller a roupa para saír liscando mentres o mozo roncaba tampouco estaba nada mal.

Este xoves a ver se voltaba a ver a Antón, anque se o pensaba ben, tampouco era necesario: a primeira vez que estivera con el pasárao moi ben, desta última xa se fixera un pouco vago e en vez de sexo tivera moita máis palabrería que tampouco me disgustara. Dicía o meu nome coma se fose un caramelo: Xiana, e despois rechupeteábame toda a primeira hora da mañá. Polo de agora había que agardar á chegada do xoves e de novo atopeime preguntando quen sería o rapaz da biblioteca.

Acosando

Así que as dúas rapazas marcharon fixo algo do que non tivo tempo de se arrepentir. Coma se fora o acosador dunha pelicula barateira, desas supostamente baseadas en feitos reais, saíu detras delas.
Seguíunas coma manda o manual dos espias caseiros, a bastante distancia e sen deixarse ver. Facía as típicas cousas que fan os tolos para que non o descubriran e pensaran que era un tolo. ¡Era xa o que lle faltaba! Se o descubrían e Antón se enterara podía escachar ca risa unha semana enteira.
Pero quería saber mais da rapaza, que estudaba, onde vivía, se tiñan algún coñecido común...
Estaba convencido de que ela estaba interesada algo en el, ainda que só fora un chisquiño, e unha oportunidade así, cunha rapaza coma aquela non a podía desbotar sen darlle alomenos unha oportunidade. Non sabía se era o autentico amor ou a fame que traía pero sentía algo especial. E non era esa sensación no estómago, iso era a fame da outra que xa lle tocaba comer, pero ademais da fame tiña unha estraña sensación, pero tanto podía ser eso que din nas peliculas das bolboretas coma as gañas que tiña de foder nela até borrarlle o número de serie do chasis.

O seguemento deu os os seus froitos, porque descubríu onde vivía, nunha desas residencias que teñen as monxas. Nunca diría tal dela, o último que agradaba é que vivira nun deses cárceres represores.
E ademais coñecía unha das rapazas cas que falou ela polo camiño, era unha rapaza que estudaba Historia e que lle presentara un amigo no tren. Xa estaba. Faría por buscar á rapaza o xoves e que lles presentara.
Nin Antón o faría mellor. O primeiro paso estaba perto.

Ligoteca

Entrou na biblioteca a modo, mirando ós ollos das rapazas que estaban sentadas estudando.
Estudando non, sentadas diante dos seus apuntamentos, porque erguer a ollada cando se escoita o bater da porta unha vez, e outra, e outra mais non favorece moito a concentración. Tiñan razón os que dicían que aquela era a ligoteca. A xente que quería estudar quedaba na casa ou escollía outra biblioteca con menos movemento. Aquela era para os que non querían deixar de ligar ca desculpa dos exames.
Chegando á metade da sala viuna. Estaba alí sentada nunha esquina e non se preocupaba de disimular, ollaba de frente e mantiña a mirada con descaro. Luís mirou os seus ollos un intre pero non foi quen de seguir e xirou os ollos. Ese intre foi eterno, sentíu un calambre no estomago e pensou:
-¿sigo mirando?¿baixará os ollos ela?¿gustareille?Non pode ser, mira para aí, é un canón de rapaza. Mellor...
E antes de se decatar xa estaba mirando cara outro lado.
-¿Que tería feito Antón? Seguro que el ainda estaba mirando. Non, el estará na cafetaría tomandolle algo con ela. Si, abofé, e mañá á mañá os escoitaría falando no seu cuarto.
Sentou detrás dela a un par de mesas, medio agochado tras dun rapaz gordo cunha camisola de Slayer, abriu os apuntamentos e o libro pero non lle prestou moita atención. Nin sequera estivo vixilante ó pase de modelos da porta.
Con algo de disimulo estivo vixiando á rapaza dos ollos asoballadores, e semellaba que non tiña mozo, alomenos alí non. Parecía que andaba cunha rapaza ben feitiña que estaba ó seu carón, nin reparara nela ó entrar, ainda que estaba ben boa tamén. Nin ela nin a súa amiga miraron cara onde el estaba en todo o tempo... Até o momento no que marcharón. Entón ela mirou de esguello, como se a ollada directa de antes non existira, e cando viu que el tamén a miraba, retirouna. A amiga si que o mirou ben tempo, e ó alonxarse un pouco da mesa comentoulle algo á orella e marcharon rindo as dúas cara a fora.

Mañá de domingo

Abriu a fiestra e deixou entrar a claridade no cuarto.
Tivo que pechar con forza os ollos, e ainda así sentía como o sangue pasaba polas súas temporas cunha esmagadora insistencia, fumm, fumm, fumm. Pero era preciso que entrara o ar limpo se non quería ver de novo o pouco que comera e o moito que bebera á noite. A súa nai tiña razón: o corpo as fai, o corpo as paga.
Prendeu a radio de camiño para a cociña, colleu unha aspirina e o cartón de leite para beber a morro e voltou ó seu cuarto. No cuarto do lado escoitaba como o seu compañeiro de piso Antón falaba en voz baixa ca rapaza que estaba con el. ¿Como dixo que se chamaba? ¿Susana? ¿ou era Xiana?
Encendiu o portatil e conectouse á rede. Non é que precisara ver moitas porcalladas para ter o carallo dereito ó erguerse pero en algo había que botar o tempo. Porque iso estaba claro, tal e coma estaba esa mañá se quería facer unha palla podía botar media mañá.
Tiña tempo.
O que lle recordou que tiña que aprender de Antón, el nunca tiña tempo os domigos, nin necesidade de facer pallas. ¿sería ese peiteado ó estilo Beckham? ¿ou ese xeito de falarlles coma se fora unha estrela do rock?
Luis, ¡se queres foder mais hai que espabilar!